די ליפּן ביים טאַטן, ווי עמעצן בענטשט ער,

די אויגן צום האַרט־גרינעם מערב געהויבן;

דעם טויט־קאַלטן פאָרהאַנג ער הייבט־אויף פון פענצטער,

ווישט אויס מיט די פינגער פאַרלאָפענע שויבן...

צוויי שטערן – צוויי נאָדלען אין הימל פאַרשטאָכן,

באַזילבערטע בלאָטעס צעגרייזלען די זשאַבעס,

אוי, זאָל מען דעם טישטעך ניט לייגן דעם וואָכיקן –

זאָל דאָ נאָך פאַרבלייבן אַ זכר פון שבת...

1920